Eind van de zomer ben ik begonnen
om het tafellaken van mijn schoonzusje
af te borduren.
Zij was daar 40 (!) jaar geleden aan
begonnen te borduren nog voor
haar trouwen.
Ze kreeg kinderen en er was veel drukte,
haar ouders stierven en ze zorgde voor
haar schoonvader, dus om nog eens te gaan
borduren stond haar hoofd niet naar.
Ze had het opgeborgen en af en toe
kwam het tevoorschijn, maar ze zag het niet
meer zitten, en wilde het
eigenlijk al weggooien.
Wat een geluk dat ze dat niet gedaan heeft.
Toen ik zei dat ik wel graag borduurde,
diepte ze het uit een kast.
*
Vanaf eind augustus ben ik bezig,
eerst met het verzinnen hoe ik het
patroon op het laken zou kunnen krijgen.
Het borduurwerk was voor een kwart af.
Het voorbeeld en patroon was kwijt helaas.
Met veel kunst en vliegwerk, met een nieuwe
pen die makkelijk uit de stof gaat met water,
met overtrekpapier en een zaklamp (!)
en veel spelden heb ik het patroon
er toch redelijk goed op kunnen tekenen.
Er zal wel een beetje verschil zijn tussen
haar werk en de mijne,
want iedereen heeft toch zijn of haar
eigen hand van borduren.
Maar het was geweldig leuk om te doen.
Als ik eerlijk ben vind ik het echt
jammer dat het af is.
